Ta strona powstała z potrzeby pokazania rzetelnego warsztatu sinologa-filologa: pracy z tekstem, językiem klasycznym wenyan, kontekstem historycznym i kulturowym. Jest miejscem, w którym chcę gromadzić informacje o moich publikacjach, przekładach i refleksjach badawczych, ale także pokazywać, czym w praktyce jest odpowiedzialna lektura klasycznych tekstów chińskich.
W ostatnich latach coraz wyraźniej widoczna staje się tendencja, którą określiłabym jako populizm naukowy. Nie mam tu na myśli popularyzacji wiedzy, lecz taki sposób mówienia o źródłach, w którym efektowna teza zaczyna dominować nad tekstem, kontekstem i warsztatem. Polega on na podporządkowywaniu źródeł z góry przyjętym tezom, wyjmowaniu fragmentów z kontekstu, mieszaniu różnych epok, tradycji i warstw tekstowych oraz używaniu klasycznych pojęć jako ozdobnych argumentów dla gotowej narracji. W takim modelu tekst źródłowy przestaje mówić własnym głosem, a zaczyna pełnić funkcję ilustracji cudzej konstrukcji interpretacyjnej.
Przeciwstawiam temu podejściu filologiczną cierpliwość, uważność i pokorę wobec źródła. Klasyczne teksty chińskie nie są jednolitą masą sentencji ani magazynem cytatów, z którego można dowolnie wybierać fragmenty pasujące do wcześniejszej tezy. Każdy tekst ma swoją historię, strukturę, język, kontekst powstania, tradycję komentarza i własne pole znaczeń. Dopiero ich uwzględnienie pozwala mówić o interpretacji, która nie zawłaszcza tekstu, lecz próbuje go zrozumieć.
Dlatego tak ważna jest dla mnie perspektywa emiczna. Rozumiem ją jako próbę czytania tekstu możliwie blisko jego własnego świata znaczeń: języka, pojęć, praktyk, rytuałów, relacji społecznych i warunków kulturowych, w których powstawał. Perspektywa emiczna nie oznacza rezygnacji z porównań ani z narzędzi współczesnej humanistyki. Oznacza jednak, że pojęcia Zachodu nie powinny z góry organizować chińskiego materiału źródłowego tak, jakby był on jedynie egzotycznym wariantem znanych już konstrukcji.
W pracy z klasycznymi tekstami chińskimi szczególnie istotne jest dla mnie pytanie, jak dane pojęcie funkcjonuje wewnątrz chińskiej tradycji tekstowej, a nie tylko to, jaki zachodni odpowiednik można mu szybko przypisać. Kategorie takie jak dao 道, de 德, li 禮, ren 仁, yi 義, xiao 孝 czy junzi 君子 nie są prostymi odpowiednikami pojęć wypracowanych w europejskiej filozofii, etyce czy religioznawstwie. Ich sens ujawnia się w relacji do tekstu, rytuału, praktyki społecznej i modelu osoby właściwego tradycji chińskiej.
Ta strona jest więc również głosem za odpowiedzialnością badawczą. Za tym, by teksty klasyczne czytać powoli, w kontekście i bez przemocy interpretacyjnej. Za tym, by filologia nie była traktowana jako akademicka pedanteria, lecz jako podstawowy warunek uczciwości wobec źródła.